document.writeln('zaterdag 26 mei 2007, 1500 UTC<br>De monding van de Coppename meteen weer verlaten toen bleek dat de bakens die wel op de kaart stonden, afwezig waren. De dieptes klopten ook niet en het stond er vol met visstaken. Dus nog een nacht op zee. We hadden een koers uitgezet op de 5-meter dieptelijn maar liepen al snel aan de grond; vervolgens maar op de 10-meter dieptelijn gevaren want daar was het wel 6 meter diep. In Suriname doen ze kennelijk niet aan controle en aanpassing van de gekarteerde situatie. Inmiddels zijn we dan heus bij de uiterton van de Surinamerivier aangekomen en de rivier opgevaren. Zes dagen gezeild over een traject waar we op de heenweg 2,7 dagen over deden! Afstand 450 mijl rechtstreeks, maar wel een beetje omgezeild dus zeg maar 500, en dan komt het... we hebben gemiddeld minstens (dit is niet overdreven, integendeel) 2 knopen stroom tegen gehad, en reken maar uit over 6 dagen is dat... 300 mijl voor Jan Lul gevaren. En dan hadden we er al 70 van datzelfde type staan van de trip van Bequia naar Tobago. Kortom: de terugreis naar Suriname lijkt meer op een Atlantische oversteek, hoewel die minder een uitputtingsslag is want voor de wind, en nu was alles aan of bij (of in) de wind. In verband met onze aankomst in Suriname serveerde JW het Surinaamse lekkerste stukje vlees, d.w.z. kippenragoût uit blik. Verrijkt met champignons (ook uit blik) en doperwten (ja, uit blik) en mangomoes (uit eigen tuin). Het leven van een stelletje zeezeilers bestaat helaas niet altijd uit culinaire hoogstandjes. Nog maar 8 mijl en dan zijn we thuis. Vanavond kip bij Mae.<br>PJWM<br><br>');
document.writeln('vrijdag 25 mei 2007, 1700 UTC<br>Gistermiddag en -nacht enorm geboft want de wind kromp naar ENE. Met de high-aspectfok en later een rif in het grootzeil liepen we zo\'n 4,5 kts over de grond (ruim 2 kts stroom tegen) recht op de Surinamerivier af! Miep rook de stal. Later werd het helaas erg buiig met veel regen (shampoo in je haar en je regent zo weer schoon) en onweer, en de wind draaide terug naar ESE. De nacht was gitzwart ondanks dat de maangestalte momenteel halfvol is (en je \'s nachts dan al bijna een boek kan lezen).  Vanmorgen was het helemaal uit met de pret: weinig wind dus genua 1 gezet (de grootste), maar toen ruimde ie naar de richting waar we naartoe willen. Deze windrichting en -sterkte zouden ons met hoogwater bij de uiterton van de Surinamerivier laten arriveren en dat is precies verkeerd, want we moeten natuurlijk met laagwater aankomen om stroom mee te hebben de rivier op. Het giert daar op bepaalde plekken met 4 knopen door de geul. Daarom gaan we vanavond maar voor anker in de monding van de Coppename, die 50 mijl ten westen van de Surinamerivier ligt. En dan zaterdagmorgen vroeg op voor het laatste stukje, dat hoe dan ook motoren wordt, en dan zijn we zaterdagavond met laagwater bij de uiterton. Almost home! Sinds St.Vincent hoorden we steeds een zacht getik ergens onder de kuip; niet te determineren waar het vandaan kwam. Maar het werd (natuurlijk) erger en JW ontdekte gisteren waar het vandaan komt: speling op het bovenste roerlager. Die loszittende roeren achtervolgen ons! Wat stukken uit een nylon snijplank gezaagd en daarmee een soort glijlager gemaakt zodat het niet verder slijt. Waar keukengerei al niet goed voor is aan boord. PJWM<br><br>');
document.writeln('donderdag 24 mei 2007, 1810 UTC<br>Dreigen helpt. Gisteren kon er zo nu en dan een beetje worden gezeild na graafwerkzaamheden in het vooronder: de genua 1 tevoorschijn getoverd, wordt die ook weer eens gelucht. In verband met de wind maakte JW een bonenschotel, en sindsdien gaat het heel behoorlijk. Afgelopen nacht hadden we zelfs 20 knopen wind (E-SE) en zeilden we met 1 rif in het grootzeil en de high-aspectfok. Snelheid over de grond 3 tot 4 knopen! (Tegenwoordig zijn we al blij als we 3 kts goedmaken...) In verband met de feestelijke nadering van Suriname (al is het langzaam) serveerde JW broodjes zoute vis - mét peper en zuur. De kip moet nog even wachten tot we er echt zijn, want die hebben we uiteraard niet bij ons. Nog 137 mijl te gaan maar over de grond is het meer want we halen de Surinamerivier niet in 1 keer. Waarschijnlijk komen we precies uit bij de Coppename (rivier) en dan kunnen we daar eventjes voor anker om bij te komen alvorens de laatste 80 mijl in twee slagen naar onze eigen uiterton te zeilen. Of 40 mijl over het strand te brommen als er geen wind is. PJWM<br><br>');
document.writeln('woensdag 23 mei 2007, 1630 UTC<br>Gisteravond en de hele nacht heeft de wind in ongeveer alle hoeken gezeten. Natuurlijk zuidoost (waar we naartoe willen) maar zelfs... zuidwest. Dat bestaat hier niet, maar je ziet het. Het was niet veel maar we hebben er een uurtje op kunnen zeilen tegen de stroom in. Verder is het brommen geblazen. Dat geeft maar weinig voortgang want Miep is gemaakt om te zeilen, niet om te motoren. Kortom: we schieten voor geen meter op. Onze opties zijn: doormodderen naar Paramaribo maar als we moeten blijven motoren (waar het naar uitziet) hebben we daar in elk geval niet voldoende diesel voor, een tank- en ruststop maken in Nickerie (west Suriname) of zelfs in Georgetown (Guyana). Dit laatste heeft natuurlijk niet onze voorkeur. Of het ergste geval: naar Trinidad, boot daar op de kant zetten en naar Suriname vliegen. Erg onhandig want de boot zit propvol spullen die we daar nodig hebben. Om maar niet te spreken van een behoorlijke slaapplaats voor de eerstkomende maanden. PJWM<br><br>');
document.writeln('dinsdag 22 mei 2007, 1630 UTC<br>Vannacht zijn we eindelijk de 200-meterdieptelijn gepasseerd en zodoende een beetje uit de zwaarste tegenstroom geraakt. De snelheid over de grond schoot naar boven naar 4 knopen en meer! Vreugde alom en we hebben er maar een glaasje malaga op genomen. JW zelfs twee maar hij had dan ook geen wacht op dat moment (het was hondewacht en die is voor P: 0000-0400). Met die wachten doen we 4 uur op en 4 uur af. Dit doen we als het rustig weer is en dan krijg je verdeeld over 2 off-watches genoeg slaap terwijl degene die op wacht is, niet direct omvalt. Als het ruiger wordt, worden de wachten korter. We hebben weleens wachten van 30 minuten gedraaid maar dat was tijdens een Kanaalrat 15 jaar geleden. Een uitzondering dus. Gelukkig heb je hier in de Carieb geen Kanaalratten. Wel hurricanes, maar in die periode (1 juli t/m 31 oktober) blijven we buiten dat gebied. Vandaar dat we nu ook teruggaan naar Suriname.<br>Vannacht zijn we een flink eind zuid gekomen en dat betekent dat we in de grote regentijd zijn beland. Met bijbehorende smerige buien natuurlijk. Vandaag meteen al tijdens de ochtendwacht van P en JW kwam (gelukkig) meteen z\'n bed uit. Meer dan 25 knopen wind dus tweede rif in het grootzeil. Na een uur was alle wind op en moesten we brommen en vervolgens schiftte de wind ook nog naar SE, dus nu ligt Suriname recht in de wind. Kruisen helpt niets want we blijven de hele tijd 90° op onze gewenste koerslijn varen. Pas op de plaats dus, en wachten op betere wind. Het kan alleen maar beter worden. Nog 281 mijl te gaan, het wordt een hele lange (en vervelende) zit. PJWM<br><br>');
document.writeln('maandag 21 mei 2007, 1920 UTC<br>Helaas zakte gistermiddag de snelheid over de grond al gauw in tot 3 kts. Op aangeven van de Visual Passage Planner (computersoftware waarin alle wind- en stroomgegevens zitten) zijn we toen maar eens pal zuid gaan koersen om de Guyana Stroom zo snel mogelijk over te steken. Dichterbij de kust is ie namelijk minder sterk. Maar het probleem om daar te komen... vannacht hebben we wel redelijke voortgang geboekt maar vandaag overdag is het weer uien: 2,5 kts!!! We hebben zojuist voorzeil gewisseld (de #2 erop), maar we halen daarmee net 3 knopen over de grond! Nog 346 mijl te gaan... het wordt een lange zit. PJWM<br><br>');
document.writeln('zondag 20 mei 2007, 18.25 UTC<br>De laatste etappe (tenzij we nog een stop moeten maken in Nickerie). Van de rastaboys kregen we bananen, mango\'s en een papaja voor onderweg en JW heeft twee maaltijden voorbereid. Vaak doen mensen dat omdat ze niet willen koken als de boot een beetje hobbelt, maar bij ons is de overweging: hitte. Vooral op een aandewindse koers en met die klotsgolven van de zware stroming! Alle dekluiken moeten dicht, luchthappers van de wind (en golven) af gedraaid, er is absoluut geen ventilatie. Kortom: het is binnen niet te harden. Overdag is het te heet om te slapen want je drijft je bed uit. Kun je je voorstellen dat in het kombuis staan dan ook geen pretje is. Afstand 450 mijl naar de uiterton van de Surinamerivier, koers 150°. Wind 110°, dus met een knikje in de schoot net niet bezeild. En natuurlijk tegenstroom! Springtij, ruim 2 knopen en in de buurt van Tobago 4 (volgens de zeekaart). Die Guyana Current is niet voor de poes. Een gevecht om de kop van Tobago te ronden, we moesten wel 6x overstag. En nu verdwijnt Tobago maar langzaam achter ons an de horizon, omdat we (door de tegenstroom) maar 4,5 knopen over de grond afleggen (8 km/u). Nog 426 mijl te gaan (volgens de GPS op dit moment nog 102 uur en 50 minuten). PJWM<br><br>');
document.writeln('woensdag 16 mei 2007, 1300 UTC<br>Die Guyana Stroom is niet voor de poes. Dat vermoedden we op de heenweg al, toen we met meer dan 8 knopen over de grond naar Tobago denderden... Naarmate we zuidelijker kwamen werd het erger en hoewel Miep ook nukeihard doorkachelde was de een SOG zo nu en dan niet meer dan 3,0 knopen! Reken maar uit dus. Zonde van al die energie! Inmiddels hebben we nagerekend waarom de Visual Passage Planner ons vanuit St.Lucia niet rechtstreeks naar Suriname stuurt, maar via Tobago. Daardoor zijn we namelijk eerder uit de zwaarste stroomgebieden en zeilen we het restant onder de kust, "over het strand", waar het beduidend rustiger zal zijn. Nu na een behoorlijk zware tocht van 28 uur en 110 mijl (da\'s 3,9 kts oer de grond gemiddeld, dus we hebben nog eens 60 mijl stroom doodgevaren), zijn we eindelijk aangekomen in Charlotteville, Tobago. Hier gaan we een nachtje (of twee nachtjes) lekker slapen en dan hervatten we de reis naar Suriname. Langs het strand. Misschien is er nog wat leuks te zien?  PJWM<br><br>');
document.writeln('dinsdag 15 mei 2007, 2100 UTC<br>De aangekondigde windschift is inderdaad gekomen, ongeveer 15 graden gunstiger. Dus nu zeilen we op een koers van 170° met een knik in de schoot (60° aan de wind) richting Tobago, een tochtje van 110 mijl dus een nachtje doorvaren. De snelheid over de grond is daardoor ook beter dan bij de vorige poging: wel 4 kts. Tja, tegenstroom hè. Hoeveel precies weten we niet want het log doet het nog steeds niet (het blijkt aan de transducer te liggen) maar het zal ongeveer 1,5 knoop zijn. De high-aspectfok sleurt Miep goed door de hobbelige zee, al werd het gelukkig een stuk beter toen we bij de eilandjes vandaan raakten. Nog 80 mijl te gaan.<br>PJWM<br><br>');
document.writeln('vrijdag 11 mei 2007, 2300 UTC<br>Vandaag een poging gewaagd richting Tobago. Koers 170, afstand 110 mijl. Weerbericht en gribfiles (op basis van isobaren door een computer gegenereerde windvoorspellingen) spreken elkaar de laatste tijd continu tegen. Als het weerbericht E geeft, geven de gribs SE en andersom. We zijn in principe geneigd de voorkeur aan het weerbericht te geven, tenslotte is dat een interpretatie van gribs e.a. gegevens. Ingewikkeld verhaal maar het komt erop neer dat we het even hebben geprobeerd, maar moesten constateren dat de wind niet gunstig genoeg was. Dus een lekker eindje gezeild en weer op tijd voor de zonsondergang terug in Bequia. Misschien zondag-maandag-dinsdag nog eens proberen? PJWM<br><br>');
document.writeln('woensdag 9 mei 2007, 1800 UTC<br>Maandag uitgeklaard op St.Lucia om dinsdag te vertrekken, maar louloene; de startmotor zei "klik" en JW zei iets heel anders maar het kwam wel helemaal van uit zijn tenen. Bijboot maar weer opgepompt en naar de kant om een deskundige te raadplegen/ophalen. Het bleek een los contact te zijn, dus niet iets ernstigs en dan maar vandaag vertrokken. Helaas zit het ook met de wind niet mee, want net nu wij op huis aan willen, heeft ie besloten in het zuidoosten te gaan zitten. En dat is precies waar wij naartoe willen! Vandaar dat we nu nog eventjes terug naar Bequia zeilen (70 mijl), want dat is een leukere plek dan St.Lucia om wat rond te hangen tot de wind een beetje gaat meewerken. Het ziet ernaar uit dat dat ongeveer a.s. zondag zal zijn. PJWM<br><br>');
document.writeln('<br><br><img src="http://content.flexwindow.com/w/i/witteraaf/witteraaf/pitons_st.lucia.jpg"><br>');
document.writeln('dinsdag 1 mei 2007, 1300 UTC<br>Vandaag van St.Vincent naar St.Lucia. Afstand 46 mijl, wind E 20 kts, soms een beetje meer dus met een knik in de schoot, grootzeil met 1 rif en de #4 op, een bumpy ride. Voorproefje voor onze oversteek naar Suriname, want we hopen dat we dan dezelfde koers t.o.v. de wind kunnen bezeilen, zij het over de andere boeg. Naar St.Lucia navigeer je met twee vingers in je neus want aan de zuidwestkant staan twee van verre herkenbare bergen, de zgn. Pitons. In het platte vlak zien ze eruit als driehoekjes, het zijn dus conische hompen. PJWM<br><br>');
document.writeln('dinsdag 24 april 2007, 2000 UTC<br>Na een bezoek aan The Oldhegg Turtle Sanctuary (heel erg leuk) anker op en naar St. Vincent. Wind E 15-20 kts, dus grootzeil 1x gereefd en de #4 erop. Knik in de schoot richting Kingstown, waar JW uitgebreid naar de supermarkt dacht te gaan. Maar helaas, wij arme sloebers varen rond met een pilot uit 1996 en toen was de cruiseschepenterminal nog niet eens in aanbouw. Om kort te gaan: de voormalige ankerplaats is opgeofferd aan het massatoerisme. Er was wel een mogelijkheid om te ankeren maar pal naast een duidelijke achterbuurt dus vragen om moeilijkheden.<br>Grootzeil en fok weer gehesen en langs de westkust richting noord. Prachtige ruige landschappen en tot slot aangeland Wallilabou Bay. Behulpzame boatboys schoten meteen toe maar het is dan ook een ingewikkeld gedoe want je ligt met de boeg aan een mooring en er moet een achterlijn van 60 meter naar de kant worden geroeid. Hetgeen Osman dus deed voor 3 euro. Voorts levert hij ijs, fruit, tripjes... PJWM<br><br>');
document.writeln('vrijdag 20 april 2007, 1510 UTC<br>Alwéér prettig zeilen! Het houdt maar niet op! Wind SE 15 kts, we spuiten halve wind van Canouan naar Bequia. Snelheid door het water is niet exact te bepalen want ons log is nog steeds kapot, maar over de grond doen we ruim 8 knopen. De afstand is 17 mijl dus we zijn er zo met deze topsnelheden. Normaal is de wind E en is het een aandewinds rakje, dus we hebben geluk. Toch hopen we dat die SE niet al te lang aanhoudt want dan wordt het kruisen naar Suriname... PJWM<br><br>');
document.writeln('woensdag 18 april 2007, 1700 UTC<br>Vanmorgen afscheid genomen van onze huisschildpadden, want op de Tobago Cays hadden we er heel wat rond de boot. De leukste is de Hawkbill, met een heel mooi gevormd schild met prachtige tekening, zoiets als een gemarmerd schutblad uit een oud boek. Deze zijn extra leuke types omdat ze behoorlijk tam zijn. Je kan op minder dan een meter afstand met ze meezwemmen, ze recht in de ogen kijken en ze zelfs aanraken, en dan nog schrikken ze niet van je. Tenminste, als je rustig aan doet. Ook afscheid van Boris van de Misty Moon, want die moet de andere kant op, naar het zuiden. Anker op, genua #2 gehesen en naar Canouan, ten noorden van Mayreau. Ongeveer 5 mijl zeilen inclusief de omweg langs Horseshoe Reef, dat zich nogal ver uitstrekt. Mooi zeilweertje natuurlijk weer, het is hier genieten. PJWM<br><br>');
document.writeln('maandag 16 april 2007, 1700 UTC<br>Het rustieke Mayreau en Salt Whistle Bay verruild voor het toeristische hoogtepunt van de Grenadines: de Tobago Cays. Het ziet er prachtig uit en we ankeren samen met de Misty Moon temidden van mini-eilandjes in turquoise water. De afstand was wel 2 mijl en recht in de wind, dus op de brommer. Goed voor de accu\'s. PJWM<br><br>');
document.writeln('vrijdag 13 april 2007, 1800 UTC<br>Vrijdag is al geen dag om uit te varen (oud zeemans bijgeloof) en dan ook nog de dertiende... Gisteren hebben we Union Island verruild voor Palm Island (op steenworp afstand). Een mooie plek maar typisch een day anchorage en een beetje rolly. Dus eind van de middag anker op, een hele klus want het lag op 12 m diep en je steekt natuurlijk altijd minstens 3x zo veel ketting, en naar de zuidelijke ankerbaai van Mayreau 3 mijl verderop. De op Union aangeschafte red snapper meegenomen en erg van het beest genoten. Morgenochtend verhuizen we naar een pittoreske baai aan de NW-kant: Salt Whistle Bay.  PJWM<br><br>');
document.writeln('woensdag 11 april 2007, 1550 UTC<br>We beginnen zeilen weer helemaal leuk te vinden! Weer zo\'n top-zeildag!!!  Vanmorgen vroeg vertrokken terug naar Carriacou om uit te klaren. Dat ging gesmeerd, en ook nog in de gauwigheid wat info verstrekt omtrent een "gezochte" die was aangeplakt achter de Immigration-balie; we hebben de man een paar keer gezien in Suriname. Zal wel iets met poeder of pilletjes te maken hebben... Daarna hoog aan de wind naar Union Island, waar we achter een rif naast een palmenstrand (het wordt saai!) ons anker in het zand lieten vallen. Straks weer naar de inklaringsdienst, het lijkt wel een estafette.<br>PJWM<br><br>');
document.writeln('zondag 8 april 2007, 2000 UTC<br>Vanwege Pasen en fantastisch zeilweer een stukje gaan varen. Echt zo\'n zondagmiddagzeiltocht, wind 15-20 kts, grootzeil en de #3 erop, hogerwal langs Carriacou, een genot. Bij Gunpoint (de noordpunt) aangekomen moesten we natuurlijk een beetje gaan kruisen, maar dat was helemaal geen straf. Prachtig zicht op eerst Petit St.Vincent en vervolgens op het iets grotere maar nog steeds kleine Petite Martinique, de naam zegt het al. We zeilden langs grappige mini-eilandjes die eruit zien als witte zandbanken, het water was weer turquoise en op de ankerplaats kwam de swingende muziek ons alweer tegemoet. Het eiland ziet er erg gemoedelijk uit, straks maar eens inspecteren en kijken of ze hier ook van dat lekkere Carib-bier hebben. Of een rum-punch, ook erg favoriet bij P. PJWM<br><br>');
document.writeln('woensdag 4 april 2007, 2100 UTC<br>Vandaag zijn we weer een eiland opgechoven. Tripje van 30 mijl naar Carriacou. Nou ja, de gezeilde afstand was wel wat groter want we moesten een beetje kruisen. We waren dus wel de hekkesliter van de parade die vanuit St.George\'s arriveerde in Tyrrell Bay, maar ook de enigen die alles gezeild hadden. Het ging prima, vond JW zelfs ook, de wind was 15 knopen en de golven waren alleen tussen de eilanden een beetje vervelend want dat zijn stroomgaten. Grootzeil en de #3 (high-aspectfok) erop, precies het goede tuig voor deze windsnelheid en -richting. Kortom: eindelijk weer eens aangenaam zeilen! Het leuke was dat ook Peter ("Leviathan", we hebben op de Canaries een poosje met hem opgetrokken) onderweg was naar ons. Eigenlijk al 9 dagen want komende van Curaçao tegen wind en stroom in. De afgelopen week hadden we steeds radiocontact en vanmiddag zelfs via de marifoon. En over een uur zit ie live bij ons in de kuip, dat wordt een leuk weerzien na 2 jaar! PJWM<br><br>');
document.writeln('dinsdag 26 maart 2007, 0100 UTC<br>Na een lange dag met weinig wind en dientengevolge gevechten met zeilen die steeds omhoog en omlaag moesten, hebben we voor de laatste twee uurtjes de motor maar gestart. De wind was intussen ook afgenomen naar 2 knopen (vanaf het fantastische daggemiddelde van 8 knopen). Aankomst in Prickly Bay. Hier schijnt customs & immigration wel relaxed te zijn en hoeven we niet in het holst van de nacht onze bijboot op te pompen om ons ogenblikkelijk te gaan melden. En gaan we morgen of overmorgen wel verder naar St. George\'s. Da\'s de hoofdstad van Grenada, zowaar met aardige architectuur zo zagen we in een toeristische gids. Dus weer es wat anders na het rasta limen en beachbar chillen op \'Bago, zoals het door de cool people wordt genoemd. JW heeft weer es een potje geweckt rundvlees uit de kast getoverd, groene paprika erbij, uien, tomaten en knoflook, met pasta vanwege het afkicken van het Surinaamse rijst-kipgevoel. Glaasje wijn erbij, heerlijk! PJWM<br><br>');
document.writeln('vrijdag 23 maart 2007, 1240 UTC<br>JW is vandaag jarig en zijn verjaardagscadeautje is... nog een paar dagen op Tobago blijven. Het bonzen wat ons nachtenlang uit de slaap hield, bleek inderdaad veroorzaakt door het trimroer, dat op een of andere manier behoorlijk los zit op zijn taas. Onze duikuitrusting kwam goed van pas en we hebben het vast kunnen zetten met een aantal houten wiggen. Tamelijk vermoeiend allemaal en omdat er voor vandaag en zaterdag beroerd weer wordt verwacht met golven van 3 meter, hebbne we besloten pas zondagnacht naar Grenada te vertrekken. <br>We hebben wel al uitgeklaard op Tobago, maar we hopen dat niemand het in de gaten heeft... Plan is vandaag naar Store Bay te zeilen, aan de westkant van het eiland waar de zee turquoise is en de stranden hagelwit van het koraalzand. Er liggen uitgestrekte koraalriffen in die buurt, dus we gaan lekker snorkelen en misschien nog wat duiken. Maar niet naar het roer natuurlijk! PJWM<br><br>');
document.writeln('donderdag 22 maart 2007, 1400 UTC<br>We vertrekken pas vanavond. We horen namelijk al dagenlang een soort gebons als de boot schommelt en we weten niet wat het is. Het is niet het roer en niet de motor, blijft als enige vitale onderdeel over het trimroer aan de kiel. Dus eerst maar even checken, we hebben die duikuitrusting tenslotte niet voor niets en better safe than sorry. Aankomst in Grenada dus op JW\'s verjaardag! Wel een leuk cadeautje natuurlijk. PJWM<br><br>');
document.writeln('woensdag 21 maart 2007, 2000 UTC<br>We zijn twee weken op Tobago blijven hangen en het Caribische rielekste gevoel heeft compleet bezit van ons genomen. Toch vinden we het tijd om te verkassen naar het volgende eiland... Vannacht om 02.00 uur lokale tijd (in NL is het 6 uur later) gaan we anker op, zodat we morgen in de loop van de middag op Grenada aankomen. Ook daar geeft het namelijk een hoop gezeik met customs als je buiten kantooruren aankomt. Het weer is nogal wisselvallig met doorlopend buien waar niet alleen wind uitkomt, maar ook regen. De verwachte wind is E 15-20 kts, golfhoogte 7 ft. De afstand is gelukkig maar 90 mijl, dus misschien fietsen we er leuk tussendoor. PJWM<br><br>');
document.writeln('dinsdag 6 maart 2007, 0438 UTC<br>We zijn op Tobago! Niet in Scarborough, zoals de hele tijd het plan was, maar in Charlotteville. We kregen gistermiddag namelijk een meeltje binnen van onze collega\'s van de Drifter, die Scarborough ernstig afrieden. En we hadden al eerder ook van anderen gunstige dingen gehoord over Charlotteville. De aanloop was een beetje lastiger dan verwacht want allerlei lichtbakens op rotseilandjes werkten natuurlijk weer niet. Toen maar de pc aangezet, al is het tegen P\'s principes, en geen rare afwijkingen gezien. Hoppeta om de NW-kant van Tobago heen gegijpt en recht op Man of War Bay af, waar we nu geankerd liggen in Pirate\'s Bay, naast zeilers die we ook in Domburg hebben ontmoet. Dat wordt dus weer gezellig.  De geur van oerwoud is ook hier onmiskenbaar, dus er zullen wel mooie wandelingen te maken zijn. Na een wandeling langs customs & immigration natuurlijk. "We zijn vanmorgen om 08.30 aangekomen." Geloven ze vast wel. Samenvattend: een beetje een klotetrip vanwege vervelende dwars inkomende golven en te harde wind. Een nacht en een dag doorlopend buien van meer dan 30 knopen is niet echt prettig. Het enige bemanningslid dat niet heeft geklaagd is Henk. Die heeft tonnen water over gekregen, toch hoor je hem nooit en zijn stuurmanskunst is onovertroffen. PJWM<br><br>');
document.writeln('zondag 4 maart 2007, 2000 UTC<br>Het blijft een kuttocht. Golven nog steeds dwars inkomend, massief water in bakken over (en in) de boot en zo nu en dan maken we enorme schuivers; het is een continu heen en weer gewiebel. Maar 1 goed ding: het roerlager horen we niet meer! De windvaan roepen we opnieuw uit tot een van de waardevolste instrumenten aan boord, door JW vanmiddag nog heldhaftig gerepareerd want er zat een buis los dus gewapend met boormachine en schroevedraaier fikste hij het weer. Daarna genoten van door JW ingemaakt rundvlees met rijst en mangomoes van mango\'s uit eigen tuin. Nog 56 mijl te gaan. Pff.<br>PJWM<br><br>');
document.writeln('maandag 5 maart 2007, 1245 UTC<br>Nog steeds een fris windje en Miep heeft er zodanig de sokken in gezet (met hulp van de stroom) dat we om middernacht in Scarborough op Tobago zullen arriveren - in plaats van morgenochtend, zoals gepland. We zien wel met die douane. Het schijnt namelijk dat je je ogenblikkelijk moet melden... belachelijk. De aanloop is simpel, keurig betond en verlicht dus daarover geen zorgen. In verband met de propagatie kunnen we bericht van aankomst waaqrschijnlijk pas morgenochtend verzenden, maar dan liggen we ongetwijfeld te knorren dus dat gaat pas morgenmiddag worden; bij jullie na 21.00 uur. Nu nog 116 mijl te gaan.<br>PJWM<br><br>');
document.writeln('zondag 4 maart 2007, 2000 UTC<br>Het lijkt erop dat de 30kts-buien een andere boot zijn gaan pesten want we hebben al een paar uur wat rustiger weer (20 kts wind). De beloofde spaghetti is ook verorberd en dat deed veel goed. We blijven voorlopig met 2x gereefd grootzeil en kleine fok varen, misschien kunnen we de trip een beetje rekken zodat we bij daglicht aankomen. Ook gezien douane en immigratie schijnt dat handig te zijn en voorkom je dat je extra moet betalen wegens aankomst buiten kantooruren. Wat een ambtenaren. Nog 247 mijl te gaan.<br>PJWM<br><br>');
document.writeln('zondag 4 maart 2007, 1200 UTC<br>O wat is het toch fijn... We begonnen gisteren met gereefd grootzeil en fok #4, rif erbij, rif eruit, fok gewisseld naar #2 en gisteravond weer naar #4 met de nodige reven. De snelheidsmeter heeft er ineens de brui aan gegeven, krijgt wel spanning en het wieltje van de transducer draait, maar geeft 0,0 kts aan. We zeilen er echter gemiddeld 6,5 (denk ik) en over de grond meer dan 8 kts. Betekent dat we een etmaal gaan maken van 170 mijl ofzo! Maar we moeten er wat voor over hebben: glibberige vloeren, zeewater boort zich een weg langs licht lekkende raamrandjes(te lang geen horizontaal water over gehad?), de boot stuitert over de golven zodat we ons nauwelijks kunnen voortbewegen (zowel binnen als buiten) en koken is niet echt mogelijk. Dus het ergste: die spaghetti carbonara zal wel komen als we op Tobago arriveren en gisteravond deden we het met een boterham met smeerkaas. Maar al deze ontberingen werden begeleid door een voor ons onverwachte complete maansverduistering en dat bij volle maan nog wel! Toen de schaduw over de maan naar boven schoof leek het net of de maan op een lichtend voetstuk stond, heel bijzonder. Zo, nog even alle tikfouten eruit gehaald, hoe erger de zee tekeer gaat, hoe vaker je mistikt. Op zo\'n klein briefje toch wel 28x. Nog 300 mijl te gaan.<br>PJWM<br><br>');
document.writeln('zaterdag 3 maart 2007, 1930 UTC<br>Als vanouds dus. Alsof we nooit van zee zijn weggeweest. Er is ook niks veranderd natuurlijk: een lekkere windbui zo nu en dan (eentje gehad van 25 kts), zeilwissel (P\'s knieën zijn hun eelt een beetje kwijt, dus het is pijnlijk kruipen op het voordek); we varen halve wind dus de golven komen dwars in en de zeperds doen nog steeds hun best om in je nek te spatten. Lekker zonnetje maar we hebben de zonnebrandcrème mee naar huis genomen i.v.m. dat carboleum-smeren dus die staat nog in het gereedschapshok. Verder alles goed, JW rust nu omdat hij straks een lekker potje gaat koken. Er staat spaghetti carbonara op het menu, mmm. En P neemt de eerste hondewacht (we missen Boris wel maar we troosten ons met de gedachte dat hij dit zeilen toch echt niet leuk hebben gevonden). Nog 426 mijl te gaan, Miep heeft er zin in en wil er maar 3 dagen over doen. PJWM<br><br>');
document.writeln('zaterdag 3 maart 2007, 1030 UTC<br>EINDELIJK! We staan op punt van vertrek na gisteren een hectische dag omdat de inhoudsmeter van de dieseltank zich niet terug wilde laten monteren en met een gat in de tank halve wind varen lijkt niet handig. Met de diesel overigens alles in orde, al zullen we die niet nodig hebben want wind genoeg. Pas na het afscheidsfeest lukte het eindelijk, dus we kunnen weg. Het afscheid van de Domburgse zeilers en onze Surinaamse vrienden was roerend. Siep had een paar dagen geleden op zijn bekende brommerige manier al aangekondigd dat hij een pan snert in de diepvries had staan die daar nogal in de weg stond en dat 8 liter snert te veel was voor zijn vrouw en zelfs voor hemzelf (Siep weegt 150 kg), dus dat ie \'m daarom dan maar zou meebrengen naar ons afscheidsfeest. Ruwe bolster blanke pit. Boris voelde de bui al een paar dagen aankomen en begreep het helemaal: ze gaan me verlaten. Normaal bleef ie ons altijd nakijken op het strandje als we in de bijboot stapten (en in het ergste geval zwom hij mee), maar deze keer liep ie na de laatste knuffel direct weg. Het gevoel was wederzijds want het is niet leuk om een hond zo teleurgesteld te moeten achterlaten, al weten we dat Irene een beetje voor hem zorgt. Maar nu: uitwaaien. Vanmiddag (dan is het in NL al avond) vetellen we hoe het is, na ruim een jaar weer op zee. PJWM<br><br>');